Het is vandaag alweer vier jaar geleden dat ik flink ziek werd. Omdat ik tijdens een ommetje in de avond iets zag wat kennelijk geheim moest blijven kreeg ik een flinke klap op mijn hoofd. Vervolgens startte een periode van maandenlang bijna alleen maar in bed liggen, ruim 3 jaar elke dag hoofdpijn en een intens revalidatieproces. Er werd destijds door de revalidatiearts uitgelegd dat gezien mijn ziektebeeld het maar de vraag was of ik binnen enkele decennia überhaupt mijn studie en normale leven weer op kon pakken.

Gelukkig heb ik sinds afgelopen jaar, op wat overprikkeling bij drukte na, nergens last meer van en kan ik weer vol enthousiasme mijn studie afronden en met allerlei mooie uitdagingen aan de slag. Toch laat het gevoel me niet los dat tijdens mijn opbouw er vrijwel geen vangnet bleek te zijn. Omdat ik nog student was en een hersenschudding lastig aantoonbaar is was er vrijwel geen ondersteuning mogelijk. Als student onder de 27 die een studie – uiteindelijk tijdelijk – afbreekt voor bijstand moest ik én een maand wachten en zou ik in eerste instantie worden gekort op mijn bijstand (schoolverlaterskorting). Dankzij steun van mijn ouders, mijn grote mond, mijn relatief goede cv (dat werd letterlijk zo verteld) en mijn netwerk kon ik gelukkig iets meer voor elkaar krijgen. Toch ben ik uit noodzaak wat eerder weer gaan studeren dan goed voor me was om weer wat zekerheid (ja, een lening) op te kunnen bouwen.

Wat als ik deze omgeving niet had gehad of daadwerkelijk zo lang ziek was gebleven als was voorspeld? Ik moet er eigenlijk niet aan denken. Wel is het belangrijk dat we er voor zorgen dat we in Nederland, en in Leiden, een vangnet krijgen om mensen die nog wat verder buiten de boot vallen niet te laten zitten. Daar wil ik me in ieder geval graag voor inzetten! Draag hier ook aan bij! Bijvoorbeeld door 16 maart te stemmen op een partij die hier voor opkomt.